Strona Kancelaria Radcy Prawnego Warszawa kancelariakupczynski.pl używa mechanizmu ciasteczek (Cookie). Więcej informacji znajdą Państwo w Polityce Cookies. Zamknij okno
Powództwo o ochronę posiadania.
data dodania: 2016-03-22

 Posiadacz, zarówno samoistny jak i zależny, jest chroniony w sposób szczególny. Kodeks cywilny przyznaje mu ochronę w postaci skargi posesoryjnej (powództwa o ochronę posiadania). Szczególność tej ochrony wynika z tego, że przedmiotem ochrony jest ostatnie spokojne posiadanie, a żądający ochrony nie musi mieć prawa do rzeczy. W konsekwencji szczególna jest również kognicja sądu rozpoznającego powództwo o ochronę posiadania. W dalszej części więcej o tych i pozostałych odrębnościach postępowania wywołanego skargą posesoryjną.


„Potajemne” nagranie jako dowód w procesie.
data dodania: 2016-03-18

Co do zasady dowodem w postępowaniu cywilnym jest wszystko to co może przyczynić się do rozpoznania sprawy, czyli do ustalenia stanu faktycznego, z którego strona wywodzi swoje roszczenie. Dosyć poważne kontrowersje budzi to czy środkiem dowodowym mogą być potajemnie uzyskane nagrania, pośród których najwięcej dyskusji budzi posługiwanie się dowodem w postaci nagrania rozmowy sporządzonym bez wiedzy i zgody osoby nagrywanej. Kodeks postępowania wykorzystania takiego nagrania jako dowodu nie zabrania.


Skuteczne postawienie zarzutu błędnej oceny dowodu tj. naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
data dodania: 2016-03-15

W razie wniesienia apelacji (i innego środka zaskarżenia) jednym ze sposobów zwalczania dokonanego przez sąd pierwszej instancji ustalenia stanu faktycznego jest postawienie temu sądowi zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Jest najbardziej istotny przepis, którego prawidłowe lub nieprawidłowe zastosowania prowadzi do wydania prawidłowego lub nieprawidłowego wyroku. Skutkiem jego naruszenia może bowiem być błędne ustalenie stanu faktycznego (czyli nie taki jak był w rzeczywistości i na jaki powoływała się strona procesu) i w konsekwencji zastosowanie przez sąd innego niż ten sąd powinien przepisu prawa materialnego.


Korekta wysokości zadośćuczynienia przez sąd II instancji.
data dodania: 2016-02-07

Proces cywilny jest dwuinstancyjny. Czyli proste : strona z jakiś powodów niezadowolona z wyroku sądu pierwszej instancji może wnieść apelację od tego wyroku tego sądu do sądu apelacyjnego. Na skutek wniesienia apelacji sąd po raz drugi rozpoznaje sprawę, jeszcze raz bada zasadność zgłoszonych przed sądem roszczeń. Gdyby było inaczej dwuinstacyjność byłaby nieco iluzoryczna.
Pytanie jednak jest takie : czy tak jest zawsze? A dokładnie chodzi o przypadek procesów, których przedmiotem rozpoznania jest roszczenie o zadośćuczynienie. Problem w tego typu procesach polega na tym, że orzecznictwie przyjmuje się, że sąd drugiej instancji w ograniczonym zakresie bada trafność orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia.


Nierozpoznanie istoty sporu.
data dodania: 2016-02-01

Nierozpoznanie przez sąd istoty sprawy jest tak istotnym uchybieniem, że w zasadzie trudno o istotniejsze. Postępowanie sądowe jest przecież narzędziem ochrony naszych interesów. Jeżeli zgłaszamy do sądu nasze roszczenie, to możemy się liczyć z tym, że sąd nie przyzna nam ochrony, bo uzna nasze żądanie za nieuzasadnione. Ale nie powinniśmy liczyć się z tym, że o naszym żądaniu sąd w ogóle się nie wypowie.
Nierozpoznanie istoty sporu jest tak istotnym uchybieniem procesowym, że uzasadnia ono uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dla stron postępowania sądowego nierozstrzygnięcie istoty sprawy przez sąd pierwszej instancji wywołuje poważną trudność polegającą na tym w jaki sposób sformułować zarzut apelacyjny, czyli jak zarzucić sądowi nierozpoznanie istoty sporu? Zarzucenie naruszenia jakiego przepisu sądowi zarzucić?


1 2 3 9 10 11