Umowa pożyczki.
data dodania: 2018-03-24
Umowy można m.in. podzielić na czynności prawne konsensualne i czynności prawne realne. Istotą tego podziału jest to jakie elementy muszą zaistnieć aby umowa została ważnie zawarta. W przypadku umów konsensualnych do ich ważnego i skutecznego zawarcia wystarczające jest złożenie zgodnych oświadczeń przez strony umowy. W przypadku umów realnych oprócz złożenia zgodnych oświadczeń stron do zawarcia umowy konieczne jest jeszcze zaistnienie jakiegoś zdarzenia. Przykładem umowy realnej jest umowa użyczenia, bo do jej ważnego i skutecznego zawarcia konieczne jest również wydanie rzeczy biorącemu w użyczenie. Można spotkać się z twierdzeniami, że umową realną jest umowa pożyczki i do jej zawarcia konieczne jest wydania pożyczanej rzeczy pożyczkobiorcy. Tak nie jest, bo umowy pożyczki jest umową konsensualną, a błąd wynika chyba z utożsamiania umowy pożyczki z umową użyczenia.
Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący pożyczkę zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki jest umową dwustronnie zobowiązującą, ale nie jest umową wzajemną.
Umowa pożyczki nie wymaga żadnej szczególnej formy, czyli może być zawarta w dowolnej formie. Należy tylko pamiętać, że jeżeli wartość pożyczki przekracza 1000 zł, umowa powinna być zawarta dla celów dowodowych z zachowaniem formy dokumentowej (formę dokumentową reguluje art. 77(3) k.c.). i o tym, że przepisów o skutkach niezachowania formy dokumentowej dla celów dowodowych nie stosuje się do czynności prawnych w stosunkach między przedsiębiorcami (art. 74 § 4 k.c.).
Umowa pożyczki może mieć zarówno charakter odpłatny jak i nieodpłatny.
Z chwilą złożenie zgodnych oświadczeń przez pożyczkodawcę i pożyczkobiorcę dochodzi do zawarcia ważnej i skutecznie zobowiązującej umowy. Od tej chwili pożyczkobiorca może skutecznie żądać spełnienia przez pożyczkodawcę świadczenia, czyli przeniesienia własności pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Jeżeli nic innego nie wynika z umowy pożyczkodawca wydanie przedmiotu pożyczki powinno nastąpić bezzwłocznie. Jeżeli pożyczkodawca nie wyda przedmiotu pożyczki to na zasadach ogólnych regulujących skutki niewykonania zobowiązań odpowiada wobec pożyczkobiorcy.
Uznaje się, że przeniesienie własności pożyczki może nastąpić w każdy dopuszczalny sposób np. przez wydania gotówki, przelew bankowy, wręczenie czeku, wręczenie weksla. W przypadku pożyczki rzeczy oznaczonych co do gatunku dla przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co do gatunku (wykonania umowy pożyczki przez pożyczkodawcę) konieczne jest przeniesienie posiadania tych rzeczy.
A kiedy pożyczkodawca może powstrzymać się z wydaniem pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku? Zgodnie z art. 721 k.c. dający pożyczkę (pożyczkodawca) może od umowy odstąpić i odmówić wydania przedmiotu pożyczki, jeżeli okaże się, że z powodu złego stanu majątkowego pożyczkobiorcy wątpliwe jest, że pożyczkobiorca zwróci przedmiot pożyczki. Z tym że to uprawnienie do odstąpienia od umowy pożyczki dającemu pożyczkę nie przysługuje, jeżeli w chwili zawarcia umowy pożyczki wiedział on o złym stanie majątkowym pożyczkobiorcy.
Roszczenie pożyczkobiorcy o wydanie przedmiotu pożyczki przedawnia się po upływie sześciu miesięcy od chwili gdy przedmiot pożyczki miał być wydany (art. 722 k.c.). Jeżeli w umowie strony pożyczki nie określiły terminu wydania przedmiotu pożyczki, to termin przedawnienia roszczenia o wydanie przedmioty pożyczki biegnie od chwili wezwania pożyczkodawcy do wydania przedmiotu pożyczki, a jeżeli pożyczkobiorca nie wezwał dającego pożyczkę do wydania przedmiotu pożyczki, termin przedawnienia biegnie do chwili gdy pożyczkobiorca mógł wezwać pożyczkodawcę do wydania przedmiotu pożyczki.
A kiedy biorący pożyczkę jest zobowiązany do zwrotu przedmiotu pożyczki? Zgodnie z art. 723 k.c. jeżeli termin zwrotu nie został określony w umowie biorący pożyczkę powinien zwrócić przedmiot pożyczki w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu umowy pożyczki przez dającego pożyczkę. Przez użyte w art. 723 k.c. określenie „wypowiedzenie pożyczki” należy rozumieć żądania przez dającego pożyczkę zwrotu pożyczki.
Umowa pożyczki nie wymaga żadnej szczególnej formy, czyli może być zawarta w dowolnej formie. Należy tylko pamiętać, że jeżeli wartość pożyczki przekracza 1000 zł, umowa powinna być zawarta dla celów dowodowych z zachowaniem formy dokumentowej (formę dokumentową reguluje art. 77(3) k.c.). i o tym, że przepisów o skutkach niezachowania formy dokumentowej dla celów dowodowych nie stosuje się do czynności prawnych w stosunkach między przedsiębiorcami (art. 74 § 4 k.c.).
Umowa pożyczki może mieć zarówno charakter odpłatny jak i nieodpłatny.
Z chwilą złożenie zgodnych oświadczeń przez pożyczkodawcę i pożyczkobiorcę dochodzi do zawarcia ważnej i skutecznie zobowiązującej umowy. Od tej chwili pożyczkobiorca może skutecznie żądać spełnienia przez pożyczkodawcę świadczenia, czyli przeniesienia własności pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Jeżeli nic innego nie wynika z umowy pożyczkodawca wydanie przedmiotu pożyczki powinno nastąpić bezzwłocznie. Jeżeli pożyczkodawca nie wyda przedmiotu pożyczki to na zasadach ogólnych regulujących skutki niewykonania zobowiązań odpowiada wobec pożyczkobiorcy.
Uznaje się, że przeniesienie własności pożyczki może nastąpić w każdy dopuszczalny sposób np. przez wydania gotówki, przelew bankowy, wręczenie czeku, wręczenie weksla. W przypadku pożyczki rzeczy oznaczonych co do gatunku dla przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co do gatunku (wykonania umowy pożyczki przez pożyczkodawcę) konieczne jest przeniesienie posiadania tych rzeczy.
A kiedy pożyczkodawca może powstrzymać się z wydaniem pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku? Zgodnie z art. 721 k.c. dający pożyczkę (pożyczkodawca) może od umowy odstąpić i odmówić wydania przedmiotu pożyczki, jeżeli okaże się, że z powodu złego stanu majątkowego pożyczkobiorcy wątpliwe jest, że pożyczkobiorca zwróci przedmiot pożyczki. Z tym że to uprawnienie do odstąpienia od umowy pożyczki dającemu pożyczkę nie przysługuje, jeżeli w chwili zawarcia umowy pożyczki wiedział on o złym stanie majątkowym pożyczkobiorcy.
Roszczenie pożyczkobiorcy o wydanie przedmiotu pożyczki przedawnia się po upływie sześciu miesięcy od chwili gdy przedmiot pożyczki miał być wydany (art. 722 k.c.). Jeżeli w umowie strony pożyczki nie określiły terminu wydania przedmiotu pożyczki, to termin przedawnienia roszczenia o wydanie przedmioty pożyczki biegnie od chwili wezwania pożyczkodawcy do wydania przedmiotu pożyczki, a jeżeli pożyczkobiorca nie wezwał dającego pożyczkę do wydania przedmiotu pożyczki, termin przedawnienia biegnie do chwili gdy pożyczkobiorca mógł wezwać pożyczkodawcę do wydania przedmiotu pożyczki.
A kiedy biorący pożyczkę jest zobowiązany do zwrotu przedmiotu pożyczki? Zgodnie z art. 723 k.c. jeżeli termin zwrotu nie został określony w umowie biorący pożyczkę powinien zwrócić przedmiot pożyczki w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu umowy pożyczki przez dającego pożyczkę. Przez użyte w art. 723 k.c. określenie „wypowiedzenie pożyczki” należy rozumieć żądania przez dającego pożyczkę zwrotu pożyczki.