Strona Kancelaria Radcy Prawnego Warszawa kancelariakupczynski.pl używa mechanizmu ciasteczek (Cookie). Więcej informacji znajdą Państwo w Polityce Cookies. Zamknij okno
Kara umowna za nieprzedstawienie przez inwestora budowlanego gwarancji zapłaty.
data dodania: 2017-07-07

Ustawą z dnia 8 stycznia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny ustawodawca przyznał wykonawcy robót budowlanych uprawnienie (uznaje się, że jest to roszczenie) do żądania od inwestora gwarancji zapłaty za wykonane roboty budowlane. Zgodnie z tymi uregulowaniami wykonawca robót budowlanych w każdym czasie może żądać od inwestora gwarancji zapłaty do wysokości należnego mu wynagrodzenia oraz wynagrodzenie za roboty dodatkowe i konieczne zaakceptowanych na piśmie przez inwestora (art. 649 (3) § 1 k.c.). Tego uprawnienia wykonawcy nie można ani ograniczyć ani wyłączyć (art. 649 (2) § 1 k.c.), a inwestor w razie otrzymania tego wezwania nie może od umowy odstąpić (art. 649 (2) § 2 k.c.). Gwarancją zapłaty może być : gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa, akredytywa bankowa i poręczenie banku udzielona na zlecenie inwestora (art. 649 (1) § 2 k.c.).

Problem dla inwestora sprowadza się do pytania jak kształtuje się jego odpowiedzialność wobec wykonawcy robót budowlanych jeżeli na jego żądanie nie przedstawił gwarancji zapłaty?
 


Umowne terminy zawite.
data dodania: 2017-07-04

W praktyce w umowie strony zastrzegają terminy zawite, w tym terminy notyfikacyjne i terminy aktów staranności, których skutek polega na tym, że ich niedochowanie będzie prowadziło do utraty jakiegoś uprawnienia strony tej umowy. Czy takie postanowienia umowne mieszczą się w zasadzie swobody kształtowania przez strony treści stosunku prawnego ? Czy też należy je uznać za niedozwolone jako prowadzące do obejścia ustawowego zakazu umownego skracania terminów przedawnienia?

Uznaje się, że dopuszczalne jest zastrzeganie w umowie terminów zawitych sensu stricto, których niezachowanie powoduje utratę określonych umownych uprawnień (tak SN w wyroku z dnia 23 marca 2017r. w sprawie sygn. akt V CSK 449/16).
 


Umowa o świadczenie przez osobę trzecią.
data dodania: 2017-03-29

Umowa o świadczenie przez osobę trzecią została uregulowana w art. 391 k.c. Treścią tej umowy jest zobowiązanie dłużnika (gwaranta) wobec wierzyciela (beneficjenta gwarancji), że określona osoba trzecia zaciągnie względem tego wierzyciela zobowiązanie lub spełni na jego rzecz świadczenie.
Obecnie na konstrukcji świadczenia przez osobę trzecią opierają się (trafniej mówić jest, że regulują one te sytuacje, bo każda umowa w prawie cywilnym „opiera się” na art. 353(1) k.c.) takie umowy jak: umowy serwisu gwarancyjnego sprzedawanych rzeczy, zobowiązania del credere, umowy dotyczące obrotu kartami płatniczymi.


Ulepszenia wynajętej rzeczy.
data dodania: 2017-03-18

W trakcie trwania umowy najmu najemca często dokonuje ulepszeń wynajętej rzeczy. Przez dokonanie tych inwestycji wzrasta wartość wynajętej rzeczy. Po zakończeniu najmu wynajmujący i najemca dokonuję rozliczeń tych ulepszeń. Jeżeli sposobu dokonania ulepszeń nie uregulowały w umowie najmu zastosowanie będzie miał art. 676 kodeksu cywilnego a w przypadkach najmu lokalu mieszkalnego art. 6d i art. 6e ust. 2 ustawy o ochronie prawa lokatorów.


Wytoczenie powództwa przed upływem terminu poręczenia.
data dodania: 2017-02-17

Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się wobec wierzyciela, że wykona zobowiązanie dłużnika jeżeli tego zobowiązania nie wykona dłużnik (art. 876 § 1 k.c.). Poręczyć można dług istniejący i dług przyszły. Zarówno poręczenie długu istniejącego jak i długu przyszłego może zostać ograniczone terminem. Ograniczenie poręczenia terminem ma ten skutek, że określa ono okres czasu, w ciągu którego wierzyciel może żądać od poręczyciela spełnienia świadczenia za dłużnika. Co do tego jak długo trwa poręczenie, mimo tego że wydawało by się że skoro mamy określony termin trwania nie powinno być wątpliwości, można bronić dwóch poglądów.


1 2 3 4 5